است كه ابراهيم عليه السلام مفتخر به آن گرديد اين بود كه اين مقام را براى ذريه خود نيز طلب نمود . در كتاب كافى از امام صادق عليه السلام است كه « ان اللَّه عز و جل اتخذ ابراهيم عبدا قبل ان يتخذه نبيا و ان اللَّه اتخذه نبيا قبل ان يتخذه رسولا و ان اللَّه اتخذه رسولا قبل ان يتخذه خليلا و ان اللَّه اتخذه خليلا قبل ان يتخذه اماما فلما جمع له الاشياء قال إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً فمن عظمها فى عين ابراهيم قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ قال لا يكون السفيه امام التقى » . اين حديث شريف در مقام بيان اين است كه ابراهيم مراتبى را پيمود تا بسر حد كمال عبوديت و بندگى نائل گرديده و پس از آنكه خداوند او را ببندگى قبول نمود وى را بمقام نبوت نائل گردانيد و پس از مقام نبوت حضرتش را بمقام رسالت مفتخر گردانيد و پس از اتمام تمامى كمالات بجايى رسيد كه لايق مقام امامت و پيشوايى تمام افراد بشر گرديد . از اينجا معلوم مىشود كه مقام امامت فوق تمام مقامات بشرى بشمار ميرود حتى از اول مقام رسالت و نبوت نيز برتر و بالاتر است اين بود كه ابراهيم ( ع ) پس از آنكه بچنين مقام و رتبه‌اى نائل گرديد درخواست مينمايد كه براى اولاد و ذريه خويش نيز چنين مقامى باشد آنجا كه گفت وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي خطاب عزت رسيد لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ . خلاصه از اين مبارك آيه بضميمه اين حديث شريف مطالبى توان استخراج نمود 1 - اينكه انسان در قوس صعود و ترقيات معنوى بايستى بتدريج و قدم قدم بالا رود چنانچه حضرت ابراهيم ( ع ) تا وقتى از تمام مقامات فضيلت و كمال نگذشت موقعيت پيدا ننمود كه بمرتبه امامت كه آخرين سير كمال بشرى و پيشوايى تمام خلائق است نائل گردد . 2 - اگر چه البته هر پيمبرى و هر خليفه و نايب پيمبرى حائز مقام پيشوايى مىباشد لكن چون تفاضل و تفاوت بين پيمبران از حيث مقام و مرتبه و از حيث عموميت رسالت بسيار به نظر مىآيد و اشاره به همين مطلب دارد قوله تعالى تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ